NSX-T: Missing locale data for the locale “XX”.

So, as you may know, I am from the Netherlands (or Holland, although technically I am not, but that is a different discussion ;)). So within my lab-environment I sometimes use Dutch as the language-setting, for instance within Firefox, the browser I use(d) to configure NSX-T. But this issue also occurs in Chrome. Within IE (although I only used that to test if it was affected by this ;)), the page doesn’t load at all. When I try to open Advanced Networking & Security it keeps giving a spinning circle.

Since I started working with NSX-T I found an annoying error, when I used some pages within NSX-T. When I (for instance) went into “Advanced Networking & Security” and selected “Load Balancing”, after a couple of seconds I would get an error page with a stack trace:


After a very short time (and I had to record this sequence to get the first screen), I would get the following screen:


When I copies the error to the clipboard, it would give the same error as in the first screen, namely:

Missing locale data for the locale "nl".

So I switched from NL to US-EN and (as you might expect) everything works fine. Not a definitive solution, but it lets me keep playing with NSX-T without errors :).

So after looking further into this, I found out that a (re)installation of the language part within Chrome fixed the error. Within Chrome, that means just installing the language. Within Firefox this is not a possibility. It is possible to add a language as a preferred language for displaying pages:


Click on the “Choose” button and add Dutch as a webpage language:


but that didn’t solve the problem. So for now, I will be using Chrome for NSX-T…


Routing with NSX-T (part 3) – High Availability with ECMP and BGP

Okay, one more thing to do, get redundant! In the topology that I created, I use one Edge Node within a Cluster, so when that edge node fails, all traffic will seize. So we need redundancy.

In this post I am going to write about ECMP and combine it with BGP.

I’m not going to go into the workings of ECMP, there are a lot of excellent blogs about that. For now it is sufficient to know that ECMP stands for Equal Cost Multi Pathing and that it allows routers to use multiple paths to get from A to B and as such it is viable as a means of getting both load balancing (multiple paths, means distributing load across the paths) ánd redundancy (if one path is lost, the other path(s) can still be used). To get this redundancy it is necessary to use a dynamic routing protocol like BGP to detect lost neighbors and to remove those paths from the forwarding table.

Just to have some idea of what I’m configuring in this blog, here an overview of the topology:


I am creating the tier-0 and other objects in the red square. The virtual machine in the orange square ( is used to test communication.

So after the small piece of theory on ECMP, we create two (virtual) edge nodes within one edge node cluster. The creation of the edge nodes is described in a previous post: Routing with NSX-T (part 2):

edge node cluster

Special consideration around the Edge Cluster Profile. In this profile you can define the way that NSX-T handles BFD (Bidirectional Forwarding Detection). This is a protocol that can be used to detect that a peer is no longer available for forwarding and should be removed from the list.

edge node cluster profile

So when you are using physical edge nodes, the BFD Probe Interval can be reduced to 300 ms. (the minimum value), thus (combined with the default BFD Declare Dead Multiple of 3), makes for sub-second fail-over. The minimum value for BFD Declare Dead Multiple is 2, so you could even make it smaller, but be careful for false positives! You don’t want your routing to flap when a couple of BFD packets are lost, due to congestion.

Since we are using virtual machines, the default values (1000 and 3) are perfectly fine and will lead to failover of a little over 3 seconds.

So after that, I created a new tier-0 gateway, to run on the created edge node cluster. First time around, I used Active/Standby as the HA Mode and I connected it to the edge cluster I just created (consisting of two edge nodes):


Within the tier-0, I connected to a segment, with subnet and in this segment, two virtual machines are running, and

I created two up-links to the rest of the network:



Please note, in a real-life situation, you should use two separate VLAN’s for the uplinks, but since I am limited there (and don’t have control over the physical layer), I use one and the same. One of the up-links has .241 as the last octet, the other has .242.

After the creation of the up-links, I configured and connected BGP:

BGP neigbors


I used the minimum timers, for a fast failover, but in a production environment it is advised to consider these values carefully). Of course, I also configured the neighbors with the correct settings, to make sure they can communicate with each other and have the same timers set.

After that, it is time to take a look at the routing tables, to see if and how our newly created segment is advertised throughout the network.

In order to get the routing tables, I enabled ssh into the edge nodes. You should be able to use the NSX Manager CLI for this, but I didn’t get the right response, so working on the edge nodes was easier for me.

To enable ssh (disabled by default and not an option in the GUI), use the (remote) console of the edge node and type in:

start service ssh

and to make sure it will start at the next reboot:

set service ssh start-on-boot

After this, we can use putty (or another tool that you wish) to ssh into the edge nodes. First we lookup the logical-router we want to query:

logical routers

We want to query the DR-Tier-0-GW Distributed Router (the tier-0 on the left side of the topology drawing), to see what routes it has to reach the virtual machines within the created segments (subnet

To query the forwarding table of this DR, we use the following:

forwarding table DR

The table is truncated, but we can see that the subnet is reachable through one (and only one) of the interfaces (last octet .242). The reason for this is that we used Active/Standby as the HA Mode. Later on, we’ll look at the Active/Active mode, but for now this is good enough.

Try to ping one of the virtual machines in the segment, from the virtual machine in the orange square and voila:

ping from web-1

Now, as the proof of the pudding is in the eating, we’ll power down the active edge node. So, let’s find out which of the edge nodes is active. For that we can use the Advanced Networking part of NSX, to see which of the interfaces is active and on which edge node it resides:

active SR

So we can see that the active SR is running on Edge-TN-06, which is in line with the configuration. As you could see in earlier pictures and in the routing table, we are using XX.XX.XX.242. This IP-address was configured on the interface which was connected to Edge-TN-06 and that is the one that is Active here.

So time to power-off edge-tn-06 and see what happens…

When we look at the ping:


We see three missed pings, which is in line with the configure BFP timers. I did a quick test where I changed the timers from 1000 ms. to 2000 ms. (keeping 3 as the Declare Dead Multiple) and changed the BGP timers to 10 and 30 (to make sure that BGP doesn’t mark the path as failed) and then 6 pings are missed.

So when using BGP ánd BFD in combination, the lesser of the time-outs is the time it takes for the paths to be taken from the routing table. So when I configured BGP as 1 and 3 and kept BFD at 2000 ms. and 3, the time went down to 3 seconds again. Normally the BFD timers would be the lowest, since detecting failures is what this protocol is made for.

When we look at the active interfaces in Advanced Networking:

active SR-after failure

We see that Edge-TN-05 is now active and the status of 06 is unknown. And when we look at the forwarding table on the edge-node:

forwarding table DR - na failure

We can see that the forwarding table has also switched to the other interface.

So after all this, one more thing to do, do it all again, but this time, create a tier-0 which is configured for Active/Active. I will omit all steps and suffice with the last two pictures, from an Active/Active setup, with all edge-nodes running:

forwarding table DR - ecmp

(it is important to have the edge-node turned on again, otherwise the route will not appear ;)).

active SR-ecmp

So in both pictures we can see that there are two active paths for the subnet.

The failover time is the same, because it will still take three seconds before the failed path is removed from the routing table:


So after all this routing, I’ll have a look at Load Balancing and NAT within NSX-T. Stay tuned!

Routing with NSX-T (part 2)

So after the theory, it is time to create some routed networks. In order to do this, I created a design on what I want to accomplish. Part of the design is already in place, but for this blog I have created the part which is visible in the red square:


So we already have a tier-0 gateway, connected to a tier-1 gateway, which is connected to several segments. The existing tier-1 is also used as a load balancer for my three-tier-app. In the picture you can see the red and green virtual server, which are running on the Load Balancer, connected to the tier-1 gateway.

I also connected a segment to the tier-0 gateway, just to see how routing between tiers would function and as might be expected, routing is done within the hypervisor.

So time to create the new parts within the design.

First we have to create a new Edge Node. This is necessary because my existing edge node is not capable of running multiple tier-0 gateways with uplinks to the physical network. So when creating an Edge Node, it is important to have the following information handy:

  • Transport Zone the edge node is going to be connected to
  • N-VDS’s used to connect to the transport zones
  • Connectivity to the physical network (in my case, through the use of dPG’s).
  • FQDN / IP-address / Port Group for management of the edge node

After all this information is gathered, it is time to create an edge node:

TN-Edge-02 - Step 1TN-Edge-02 - Step 2TN-Edge-02 - Step 3TN-Edge-02 - Step 4TN-Edge-02 - Step 5

After the edge node is created and running, it can be added to an Edge Node Cluster (no picture taken, this is self-explanatory).

When the edge node cluster is available, we can deploy our tier-0 gateway:


And after that we can create an interface, which can be used as an uplink for this tier-0 to the physical network (last octet being .250).Tier-0-RJO - uplink

At this stage, the tier-0 gateway is available and new segments can be created and connected to the tier-0. As can be seen in the picture, I created two segments, connected to Tier-0-RJO (one showing):


As you can see, this segment is connected to Tier-0-RJO. I have added an IP-address and subnet to the segment, which will automatically create the corresponding interface to the tier-0 gateway.


This way I have created two segments, with the subnets and Both connected to the tier-0 and as such virtual machines deployed to these two segments should be able to communicate with each other:


Within NSX (V or T) there is a tool called TraceFlow which allows us to see a little further than just a response to a ping request. So to see how traffic flows from one virtual machine to the other, I used this tool.

It displays the path the packet takes:


and every step along the way:



So this basically is everything in the red square…

However, I also want to see if it is possible to communicate from this part of the network, to the part on the right. I want to use my web-server, which is connected to the segment LS-WEB.

If I try this without any further communication, it (of course) fails. There is no route-information being exchanged between both tier-0’s and also no static routes have been configured.

In order to get the communication working, I configured BGP. I have set up BGP on both tier-0’s, where I use different AS’s (65010 for Tier-0-GW and 65020 for Tier-0-RJO).

Then connect both tier-0’s as each others neighbor:


After that, I selected which routes need to be advertised between the tier-0’s (by default nothing is exchanged):

Route redistribution

and after that, Bob’s your uncle:


Just to see how the path between the two virtual machines is, I used TraceFlow one more time, pretty impressive flow, for such a small environment 😉 :


So that is routing within NSX-T. Next up, Load Balancing…

Routing with NSX-T (part 1)

As someone who has worked with NSX-V for quite some time, routing within NSX-T is a little bit difficult to grasp. The terminology might be only slightly different, the concepts are completely different.

Within NSX-V, you had E-W routing, through a DLR and N-S routing through one or more ESG’s, either in HA or in ECMP. That was all pretty straight forward. The addition of statefull service could only be performed by ESG’s and if so, the ESG’s would not be able to be part of an ECMP based routing-engine.

All pretty easy concepts.

Within NSX-T this is different. There are multiple ways to look at routing (and stateful  services). There are a couple of topics to talk about, all relevant to routing within NSX-T. Let’s review the topics:

  • Tiering: Tier-0 and Tier-1
  • Router Types: Logical Router / Service Router / Distributed Router
  • Edge Node / Edge Node Cluster

First let’s look at the tiers. Within NSX-V you had the possibility to create a multi-tier routing entity, for instance if you where a service provider or had other reasons to have multiple tiers. All was done through the use of multiple ESG’s, put together into a hierarchical way.

Within NSX-T you get two tiers, but they are explicitly defined within the product. So you can easily deploy your routing in a tiered fashion. It is however not necessary to do this, if you want to, you can use tier-0 for routing. However within tier-0 there is no place for services Load Balancing, so if you want to do some load balancing, you have to add some tier-1 entities. NAT can be done on both tier-0 and tier-1, VPN is done on tier-0.

So essentially, you deploy one or more tier-0 gateways (the new name from 2.4 and onwards) and after that connect one or multiple tier-1 gateways to that tier-0 gateway.

The routing is then done in a hierarchical way. The tier-1 has to be connected to a tier-0 and this will lead to an (automatically) created tier-transit-link, which will be used to exchange routing information between the tiers.

Router Types
So within NSX-T we get some distinct router types. The following entities can be distinguished:

  • Logical Router
  • Distributed Router
  • Service Router

The Logical Router (LR) is basically a combination of the Distributed Router (DR) and the Service Router (SR). The Distributed Router, like the DLR in NSX-V, is responsible for routing traffic in a distributed (duh) fashion. This can be either on tier-0 or tier-1 (or a combination of the two). So everything that can be routed within the virtual environment, will be handled by this distributed part of the logical router. This will (like with NSX-V, be performed by every hypervisor in the fabric (attached to the same Transport Zone). So a logical router can have a DR and an SR component, which are deployed on different parts of the underlying infrastructure. The two components work together.

The Service Router is an entity that will handle all the stateful services, like load balancing, NAT and VPN. This is an instance that is not distributed, but it will run on an Edge Node, where it will service all that use it. The Service Router can either be combined with a tier-0 and a tier-1 gateway, dependent on the type of service.

Edge Nodes (Clusters)
Edge Nodes are physical or virtual machines where Service Routers can be placed in. It is a decoupling of the “physical” and  “logical” part of the functionality. Within V each ESG was represented by a virtual machine (or two, when using HA). Within T, you do need an Edge Node, but within that Edge Node you can create one or multiple tier-0 and tier-1 gateways, each with there SR-based functionality. There are some limits when it comes to the amount of tier-0 and tier-1 gateways that can be placed on a single Edge Node, but I will not touch that, since this might change in future releases. Please look at the VMware maximums guides, to see the actual limits.

The Edge Nodes can be physical or virtual and when virtual they come in different sizes (small, medium, large), with different limits and features.

The Edge Nodes can be combined into Edge Clusters, thus giving redundancy and balancing of functionality. When creating tier-0 or tier-1 gateways, you select the Edge Node Cluster to which it will be deployed. This can be changed though, so it’s not set in stone.

So, that describes the theory, in the next post, I will be deploying routing within my test-environment.

NSX-T 2.4 – Setup (1) – Transport Nodes

So, as you might know, I work for a company called PQR (www.pqr.com). Within PQR it is important for us to be able to show our customers all the functionality that they might be interested in, before implementing it themselves. This started of with something called the PQR Experience Center (or PEC for short), which was mainly focussed on the workspace part of IT.

In it, we are able to show customers how they can use workspace components within their environment. If they want to know how a specific application would perform on NVidia Grid cards, without actually purchasing them, they can try it out in the PEC.

After the huge success of the PEC on the workspace part, we have also added an SDDC part to our PEC. In it, we can show SDDC-related functionality to our customers. My role in this is that I set up the PEC on a couple of physical servers and create multiple nested environments to show the (mainly) VMware products to customers. We have also leveraged the PEC when doing demos on stage, for instance on the NLVMUG  last year and on vNSTechCon, last september.

Because of the flexibility of this environment, it is easy to add a new NSX-T (nested) environment to our PEC and that is what I did. This post describes the way this is set-up.

So I started of with a new environment, consisting of one vCenter Server and four hosts. The hosts are installed based on the efforts of William Lam, which I owe a huge debt of gratitude to. It is very easy to role out a new environment. Check out https://www.virtuallyghetto.com/2018/04/nested-esxi-6-7-virtual-appliance-updates.html if you are interested.

In order to connect your hosts to the NSX-T network, you need the following items:

  • N-VDS
  • Transport Zone(s)
  • Transport Node Profile
  • Uplink Profile
  • Underlay-network

N-VDS is a new construct which comes with NSX-T. It is like a distributed switch within vSphere, but managed entirely through NSX-T.  Because of the fact that NSX-T supports multiple entities, like hypervisors, clouds and so on, it was necessary to use a construct that was not bound to vSphere. So an N-VDS can be created and connected to ESXi hosts, KVM-hosts, bare-metal servers and clouds.

N-VDS’s use uplinks to connect to the physical world. The creation of an N-VDS is done when creating a Transport Zone and the name cannot be changed afterwards (or at least I have not found a way yet).

Transport Zones
Transport Zones are like they are in NSX-V, boundaries for Logical Switches (Segments).

A Transport Zone can contain segments (overlay or vlan) and nodes connected to that transport zone can use the segments that belong to that transport zone.

Transport Zones come in two flavors. Overlay and VLAN.

You can create an Overlay transport zone, which will be based on overlaying (duh). This is comparable to the Transport Zones you create in NSX-V, which will contain logical switches (in NSX-T, starting with version 2.4, they are called Segments).

The second flavor is a VLAN-based transport zone. That way you can leverage VLAN-tagging on the underlying (physical( network, as you would with any normal port group within vSphere. This construct was added because with NSX-T you can’t microsegment virtual machines (or other entities) if they are not connected to an N-VDS.

I created two transport zones. One Overlay and one VLAN-based Transport Zone and I added them all to the same N-VDS (which is called NVDS-Overlay (yeah I know, that could have been named better ;)).

You connect the Transport-Zone to an N-VDS and that connection cannot be changed.

Transport Node Profile (only when using vCenter Server)
This describes the manner in which the Transport Node (host) will be connected to the NSX-T network. In it, you can define the connected Transport Zones, N-VDS’s and the profiles used to connect the transport nodes (host) to the physical network.

As you can see, in this profile it is possible to determine the method of how to connect to the physical network. It is possible to add multiple N-VDS’s, with each it’s own configuration.

This is only used when connecting a cluster within vCenter to NSX-T, in order to create a consistent configuration. When adding stand-alone hosts, this profile is not used.

IP Assignment and IP Pool
This is used to define the way in which the Tunnel EndPoints (TEP) get their IP-address. I have chosen to use IP pool for this, since there is no DHCP present in the network in which the TEP’s are connected.

Uplink Profile
This is used to determine in which way the hosts are connected to the physical network. Select the number of uplinks, the teaming policy (Failover or Load Balancing) and the transport VLAN. MTU size will default to 1600, but it is possible to change that as well:

Uplink Profile

So after all this is done, it is time to connect the hosts to the NSX-T network. Originally I connected four hosts, now I am adding a fifth, but this one is not connected to a vCenter Server, but created as stand-alone, to demonstrate that it is not necessary to be connected to a vCenter Server to use NSX-T. I might connect the host later on, but for now, this seems like a nice opportunity to test the independence of vCenter, when it comes to NSX-T.

The first four hosts were called nsx-t-aX (with X being a number from 1 to 4), this one is called nsx-t-b1. I did have to update it to the proper ESXi build, since there are some requirements for NSX-T 2.4:


Adding node to NSX-T

After this is checked, we can add add a node to NSX-T, through the Host Transport Nodes page, under System | Fabric | Nodes:

Add Host Transport Node

After that, the wizard will help us add the transport node to NSX-T:

Add Host Transport Node - 2

Add Host Transport Node - 3

And it will start installation and configuration at this point:

Add Host Transport Node - 4

And after this, all is well and all associated networks are available to the host, albeit with an error in the host-based interface:

Standalone host - after installation

But when I deploy a new virtual machine, to an overlay-based network, I can:

New VM - network

Also, when powering on the virtual machine and giving it a correct IP-configuration , I can ping the rest of the network. Switched and routed:

web-server in the same subnet (other host):web-server in the same subnet (other host)
gateway (dr-instance on same host):
gateway (dr-instance on same host)
app-server in different subnet (other host):
app-server in different subnet (other host)
physical windows server (through north-south routing):
physical windows server (through north-south routing)

I chose to change the existing networking connections during the installation, but if you don’t want to, you can migrate vmkernel ports afterwards. I did write another blog about that: Migrating from Standard Switch to NVDS with NSX-T 2.4.

Next time I will write a blog about routing, since that has seen some major changes from V to T. Enough to make your head spin :).


Migrating from Standard Switch to NVDS with NSX-T 2.4

So, I have started developing my knowledge around NSX-T. No formal training, but I do have an environment, in which I can try out things. So I set up a basic NSX-T environment, consisting of one NSX Manager/Controller (starting with 2.4 this is a combined function, which can be clustered), and I created all the necessary stuff to make routing and switching available to virtual machines, by use of overlay networking.

One other thing I wanted to try, is to migrate host-networking from the standard switches to the newly developed NVDS. If you want more information about NVDS’s, I can highly recommended following this VMworld 2018 session: N-VDS: The next generation switch architecture with VMware NSX Data Center (NET1742BE)

I will describe the environment in a later blog, but for now it is important to know that I have four (nested) hosts, with four “physical” nics per host. All nics are connected and configured equally, from a VLAN perspective (multiple VLAN’s live on the physical layer). I have connected the hosts to NSX-T, using an Uplink Profile, consisting of four uplinks, to connect physical adapters to, and I use a transport VLAN of 2149 for all Overlay based Logical Switches:

Uplink ProfileAs a starting point, only one of the uplinks is connected:

Host-Connection to NVDS-Before

All hosts have their Management, vMotion and vSAN interfaces still living in Standard Switches, connected to three “physical” interfaces and those vmkernel-adapters ánd physical interfaces need to be migrated to an NVDS.

So first of all, I created a new Transport Zone, for VLAN-based logical switches (I already have the TZ for the Overlay (and a badly named NVDS, for that matter ;)).

New Transport Zone

This TZ can then be connected to the Transport Nodes (hosts), while still using the existing physical connection with which the hosts are connected to the NVDS. This is possible because I am using the same NVDS for Overlay as well as for VLAN based Logical Switches (or Segments as they are called in 2.4):

Add to Transport Zone

And then:

Add to Transport Zone - 2

After this, it becomes possible to create some VLAN-based Logical Switches/Segments, which can be used to migrate the vmkernel adapters to. Let’s start of with the vMotion function, because it is the least critical in the functionality of the hosts (if something went wrong, I would rather have it go wrong on the vMotion interface than on the management of vSAN interface ;)).

Add Segment

A fairly easy method of creating a new Logical Switch. If I want to, I could select some different settings in the profiles section, but for now, this will suffice. I created logical switches for Management and vSAN in the same manner.

This also results in the creation of these Logical Switches in the ESXi host:


As you can see, no differences between VLAN backed Logical Switches and Overlay-based Logical Switches (the ones starting with LS-).

So when all this is done, it is time to really migrate the vmkernel and physical adapters to the NVDS.  As far as I know, this is an activity, per host, so I selected the first host (nsx-t-a3) and selected “Migrate ESX VMkernel and Physical Adapters:

Migrate vmkernel and physical - 1

Then select the correct vmkernel adapters and connect the correct physical adapters to the correct uplinks. Since all physical adapters are connected in the same way to the physical network, there is no need to really differentiate in the way the uplinks are used and connected to phyiscal adapters, but I can imagine that in a real life situation, this might be important. If it is necessary to differentiate, this can be done on the Logical Switch.

Migrate vmkernel and physical - 2

And when you click Save, you get a nice Warning:

Migrate vmkernel and physical - 3

In my first attempt I just migrated one of the vmkernel adapters and one of the physical adapters, but it is possible to migrate more vmkernel adapters and more physical adapters at the same time.

After completion of all this, I can see that the vMotion interfaces was moved to the NVDS ánd that the NVDS is now connected to two physical interfaces:

NVDS in ESXi - after step 1

Now, as the proof of the pudding is in the eating, I will migrate a virtual machine to this host:


And as we all know, after 20% the real copying takes place. So feeling confident, I migrated the rest of the vmkernel ports and physical adapters, which led to:

NVDS in ESXi - after step 2

After migrating all the other hosts, in the same way (but in one step), all standard switches can be removed and NVDS is the only way the hosts are connected to the network.

You do get an error, about lost connectivity though:

Connectivity lost

And one missed ping.

Edit: Added information: This will also work for vmkernel adapters connected to distributed switches.

What a ride! (in Dutch ;))

Ruim 30 jaar werk ik in de IT. De laatste 23 jaar ben ik daarin “customer facing” geweest. Begonnen als Service Engineer bij Simac Services, gericht op (de toen nog nieuwe technologie van) Windows NT (4.0!). Een geweldige tijd, waarin ik zeer veel heb geleerd en waar ik voor het eerst te maken kreeg met het omgaan met klanten. Ik vond vooral de techniek erg leuk.


Onderdeel van mijn werk was ook het voeren van “Service bezoeken” en in zo’n bezoek was het naast het opschonen van de apparatuur (letterlijk, dus met de stofzuiger het uitzuigen van de server), belangrijk om met de klant te praten over hoe het ging (op IT gebied) en waar ze mee bezig waren.

Ik vond dat het minst leuke onderdeel van het werk. Vaak was ik in 2 minuten klaar met het gesprek, om maar zo snel mogelijk weer met de techniek bezig te zijn. Een beetje de klassieke IT-er, zoals die in series wordt afgebeeld 😊.

Op een gegeven moment was er een vraag voor een specialist op het gebied van de terminal emulator “Reflection”, vanuit een andere discipline van Simac (Telematica). De jongens en meisjes van Simac Telematica deden “projecten” en aangezien de expertise op het gebied van terminal emulatoren toch vooral aanwezig was bij Simac Services, werd mij gevraagd of ik wilde assisteren. Dat wilde ik best. Ik kwam terecht in Leeuwarden, bij een “lokale” bank en mocht daar met de collega’s van dat andere Simac meedraaien in een project. Het ging om de implementatie van Windows NT 4.0, zowel aan de server-kant als aan de client-kant (we spreken 1997 😉).

Wederom een zeer leerzame ervaring en dat smaakte naar meer. Projecten waren veel leuker dan elke dag naar verschillende klanten om problemen op te lossen (hoewel ik af en toe nog met enige weemoed terugdenk aan die tijd).

Toen het project klaar was, gingen de mannen van Simac Telematica naar het volgende project (een andere bank, dit keer in den Bosch) en ik ging terug naar de activiteiten die bij een Service Engineer hoorden. Maar ik hield contact!

Toen bij die bank in den Bosch de eerste uitrol en migratie werd uitgevoerd, bleek dat er wat openstaande punten waren, waar oplossingen voor moesten worden gevonden. Gezien mijn contacten bij Telematica, werd ik gevraagd om daar een paar weken in te assisteren. Dat wilde ik wel. Nadat de punten waren geadresseerd was het tijd voor de installatie van de servers (60 stuks) en dat was nog voordat er allerlei prachtige automatiseringsoplossingen bestonden voor dat soort activiteiten. Eigenlijk rolde ik van de ene activiteit in de andere activiteit en voor ik het wist hadden we 10 installatieposities (plekken met stroom, toetsenbord, muis en netwerkaansluitingen) en op elk van deze posities stond een stapel van drie Compaq Proliant 2500 servers, vers uit de doos, klaar om geïnstalleerd te worden.Proliant

Nadat deze servers allemaal waren voorzien van de benodigde software (Windows NT 4.0 SP2 (als ik het  me goed herinner), Lotus Notes, Backup Agent (Tivoli als ik me niet vergis) en nog wat andere software), werden de servers ingepakt, klaar om te verschepen naar één van de ruim 50 bank-locaties óf het hoofdkantoor.

Wederom een zeer leerzame fase, waarin ik veel dank verschuldigd ben aan de toenmalige projectleider en projectmanager, die me beiden regelmatig (na werktijd) uitleg gaven over hoe dat nou werkt in een project. Niet zo zeer de techniek, maar wel de politiek.

Na de installatie van al die servers én het meehelpen met het oplossen van de problemen die waren veroorzaakt tijdens de eerste uitrol, werd mij gevraagd of ik niet een rol wilde hebben in de uitrol van die spullenboel op de kantoorlocaties van de bank.


Samen met mijn collega-technicus (met dezelfde voornaam), verdeelden we de boedel, allebei ongeveer de helft van de kleinere locaties en de grote locaties deden we gezamenlijk. Een geweldige tijd, waarin we week-in-week-uit bank-locaties migreerden van Digital Ultrix naar Windows NT.

Na ruim 9 maanden (ja, zolang duurden die projecten toen) waren we klaar. Maar in deze tussenliggende periode had ik voor mezelf wel uitgemaakt dat ik dat projectenwerk een stuk leuker vond dan Service Engineer te zijn (met alle respect en waardering voor de Service Engineers). Ik had dan ook gevraagd of ik de overstap mocht maken van Simac Services naar Simac Telematica, en dat mocht! Ik werd (dankzij een bevriende sales collega van Telematica) betrokken bij een project waarin een verzekeraar in het midden van het land moest migreren van een Novell NDS omgeving naar Windows NT 4.0. Simac was daar helemaal geen partij, maar we wisten ons aan tafel te praten. We kregen een opdracht mee (hoe kunnen we met DMI werkplekken uitrollen en beheren) en dat gingen we voorbereiden. Op technisch vlak deed ik dat samen met een van de presales collega’s en ik was in de volle verwachting dat ik tijdens de meeting vooral tafel-vulling zou zijn.

Toen echter de vragen kwamen, bleek dat ik toch vooral aan het woord was en ik moet zeggen, dat ging me best aardig af, voor een eerste keer. De eerste keer dat ik echt betrokken was in een presales activiteit bij de klant op locatie! We kregen de opdracht en ik ging aan de slag, focus op de desktop!

De praktijk was echter anders. De Compaq consultant die betrokken was bij het project had wat meer affiniteit met de desktop en ik vond juist die server kant leuker, dus eigenlijk wisselden we van rol. Het wordt een beetje eentonig, maar ook dit was een zeer leerzaam en vooral erg leuk project, waar ik nog vaak met veel genoegen aan terug denk (en waar ik nog regelmatig contact heb met mensen uit dat project). Ik heb zelfs nog een van de posters die we gebruikten om de interne organisatie op de hoogte te brengen van wat we met het project gingen doen.axa

Eigenlijk rolden we (de Compaq collega en ikzelf) van het ene project in het andere, want in de periode dat wij de organisatie hadden gemigreerd naar Windows NT, waren ze gefuseerd (globaal) met een andere verzekeraar en was het zaak om de omgevingen te consolideren.

Uiteindelijk, na ruim 2 jaar, nam ik met een hoop extra bagage (zowel technisch als projectinhoudelijk) afscheid van deze verzekeraar. Ik was echter in die tussentijd overgestapt van Simac Telematica naar Compaq (maar vond het belangrijk om het project af te maken).Compaq

Bij Compaq kreeg ik vaker een presales gerelateerde rol. Ik mocht me bezig houden met solution development (“migration tooling” en “consolidation tooling” waren mijn vakgebieden) en ik maakte content, onder andere rond AOG (later (2005) overgenomen door VMware en verworden tot VMware Capacity Planner).

Ik leerde veel over het ontwikkelen van een oplossing, vooral ook wat je niet moet doen. Je moet niet achterover hangen en denken dat de content voor zichzelf spreekt en dat mensen het wel komen halen… Dat leerde ik vooral achteraf, toen bleek dat de gemaakte content nauwelijks werd bekeken of gebruikt.

In diezelfde periode was er de opkomst van virtualisatie. Een relatief nieuw bedrijf had een nieuwe oplossing toegevoegd aan de markt en eigenlijk veranderde dat de IT-wereld totaal. Virtualisatie was interessant, maar in eerste instantie vooral nog bedacht voor het uitvoeren van PoC’s of het spelen/demonstreren van andere producten, zonder dat je daarvoor grote bergen hardware nodig had.

Ik vond het echter zeer interessant, en besloot om binnen HP (gefuseerd met Compaq) mezelf te richten op virtualisatie als technologie. Rond 2005 volgde ik mijn eerste training over ESX: 2.5.1 en Virtual Center 1.5 (als ik me niet vergis). Daarvoor moest ik wel naar Lyon, omdat er in Europa nog niet zo heel veel gecertificeerde trainers waren en HP collega’s uit meerdere landen werden getraind. Ik zat (alleen) in een troosteloos hotel, maar de training was toch erg interessant.ESX 2.5

Toch was mijn gevoel achteraf, leuke technologie, interessant product, maar nog niet klaar voor de enterprise. Teveel gepruts in config-filetjes…

Dat veranderde bij versie 3.0. Ineens was het product wél geschikt om échte workloads op te draaien en ik was verkocht. In diezelfde periode besloot ik over te stappen van HP naar een klein consultancy bedrijfje genaamd Platani.

Bij HP werd de focus gelegd op grote klanten en werd de rol die mensen vervulden steeds meer afgebakend. Waar ik het altijd leuk vond om al in de presales fase betrokken te zijn, vervolgens een ontwerp te maken en daarna de uitvoering voor mijn rekening te nemen, werd dat bij HP (ook omdat de klanten steeds groter werden) steeds moeilijker. De overstap naar Platani zorgde ervoor dat ik weer van begin tot eind mee kon werken in de projecten. Mee met de sales mannen, om opdrachten te scoren en die vervolgens succesvol uit te voeren.Platani

Bij Platani kreeg ik steeds meer te maken met VMware producten en heb ik veel projecten mogen doen. Wederom een zeer leerzame periode en erg prettige collega’s en klanten.

Ik vond het vooral erg leuk om in een klein comité een verhaal te vertellen. De groep moest niet te groot zijn, zodat het mogelijk was om veel interactie te hebben en te reageren op vragen. Spreken voor een groter publiek trok me absoluut niet en toen een collega vroeg of ik niet samen met hem een verhaal wilde vertellen op de VMUG, heb ik dan ook bedankt. “Dat ligt me niet zo” was mijn vriendelijk, doch besliste antwoord.

Ik bezocht ook regelmatig community-sessies en mocht naar VMworld om kennis te vergroten. Tijdens een van die sessies (als ik me niet vergis rond 2013 bij KPN/Getronics in Zoetermeer) werd er gesproken over een aantal nieuwe producten. Zo kwam vCAC langs (het huidige vRA) en ook een product genaamd NSX. Dat vond ik interessant. Een product op de scheidslijn van twee vakgebieden die me altijd enorm hebben aangetrokken, namelijk virtualisatie en networking. Ik verdiepte me hier wat verder in en kwam (helaas) tot de conclusie dat je voor NSX toch wel een bepaalde schaalgrootte nodig hebt, als organisatie, wil dat een beetje zinvol zijn om te implementeren.NSX

Bij de volgende VMworld (2014) besloot ik echter wel een aantal sessies te volgen op het gebied van NSX en ik werd er steeds enthousiaster over. Ook werd nu duidelijk dat er meer in zat dan alleen maar het virtualiseren en daarmee automatiseren van routing en switching, maar ook microsegmentatie kreeg een steeds prominentere plaats in de verhalen rond NSX. En dát is iets wat ook voor kleinere organisaties interessant is!

In 2015 besloot ik, na ruim 8 geweldige jaren, afscheid te nemen van Platani en op zoek te gaan naar een partij waar ik meer met NSX kon gaan doen. Een partij die zijn sporen had verdiend op het gebied van VMware producten en waar ik verder kon ontwikkelen. Ik besloot contact op te nemen met PQR, een partij die ik al jaren volgde en die ik ook al jaren beschouwde als zeer belangrijke speler in de markt van de VMware producten. Ik kwam aan tafel om te praten over een mogelijke overgang. De klik was er meteen. De manier waarop PQR de zaken aanpakte sprak me enorm aan. Niet enkel gericht op verkoop van producten en diensten, maar het willen bieden van meerwaarde en de bereidheid om te investeren in kennis en ontwikkeling.pqr-oud

We besloten om een tweede gesprek aan te gaan, meer over de inhoud, en ik gaf aan dat ik dat nieuwe product “NSX” wel erg interessant vond. Uiteindelijk stapte ik in november 2015 over naar PQR en vanaf dag één kreeg ik daar alle vrijheid om bezig te gaan met het ontwikkelen van de propositie rond NSX. Er was zelfs een Solution Development project gestart om de oplossing naar de markt te kunnen brengen en ik mocht meteen aanschuiven.

Door de partner-status van PQR kwam ik ook steeds meer in contact met mensen van VMware en de community. PQR en VMware gaven me alle mogelijke ondersteuning om de VMware propositie, vooral de “onderlaag” verder te ontwikkelen én te vermarkten. Vmware_logoEn omdat ik had geleerd uit het verleden, was het niet enkel meer het maken van content en achterover hangen om te zien hoe dat succesvol werd, maar bleef ik continue hameren op die oplossing, zowel intern als extern. Ik mocht veelvuldig bij klanten “het verhaal” doen en waar in het begin de klanten moesten worden overtuigd om het verhaal aan te horen, kwamen ze na verloop van tijd met de vraag of ik niet een keer langs kon komen. Ongeacht hoe we aan tafel kwamen was bij bijna alle klanten, na afloop, het gevoel “daar moeten we wat mee!”. Het mooiste voorbeeld daarvan was op VMworld 2016. Vanuit PQR nemen we naar VMworld graag een aantal klanten mee en zo kwam ik in een taxi te zitten (voorin) met drie klanten op de achterbank. In de 8 minuten durende taxi-rit heb ik continu omgedraaid gezeten om de mensen te interesseren voor NSX en uiteindelijk is (op dit moment) bij twee van die klanten NSX geïmplementeerd en is de derde klant bezig met een traject waarin NSX een rol heeft.

In mijn tijd bij PQR heb ik ook het PQR SDDC Experience Center opgezet, waar klanten kunnen ervaren en zien hoe de verschillende SDDC producten van VMware functioneren en interacteren. Regelmatig laten we daarin zien hoe eenvoudig het is om een vSAN Stretched cluster te bouwen of hoe netwerk virtualisatie nou precies werkt. Dat kan on-site bij PQR maar, gezien alle remote functionaliteit die tegenwoordig beschikbaar is, ook op locatie bij de klant (of als demo-omgeving voor een VMUG-sessie 😉).

Het leidde er uiteindelijk ook toe dat ik, samen met een zeer gewaardeerde (inmiddels ex-) collega regelmatig op community evens “acte de presence” mocht geven om een verhaal te vertellen over NSX en vRA. Zo kwam ik uiteindelijk tóch terecht op zowel de Nederlandse als Belgische VMUG, waar de reacties erg positief waren. Spreken voor een zaal van 200 man was ineens geen enkel probleem meer. Sterker nog, ik vond het geweldig om te doen.

Ook mocht ik helpen in de organisatie (als community member) van de eerste “jaarlijkse” vNSTechCon. Een groot succes (als ik de reviews bekijk).cropped-vnstechcon-4

In de (ruim) drie jaar dat ik inmiddels bij PQR werk, heb ik drie keer de eer gehad om genomineerd te zijn voor de “Partner Personality of the Year” award. Twee keer als individu en vorig jaar, als team PQR, samen met Viktor van den Berg. De competitie in deze categorie is altijd erg sterk, ook dit jaar was het speelveld erg sterk bezet. Ik ben dan ook erg blij, trots en zeer vereerd dat ik gisteren (op Valentijnsdag) deze award heb mogen ontvangen.


Ik kan wel zeggen dat ik in de afgelopen (afgerond) 25 jaar een reis heb doorgemaakt waarbij ik (niet digitaal 😉) getransformeerd ben. Was ik ooit een wat timide en introverte service engineer, die de techniek veel leuker vond dan de contacten met de klant. Inmiddels vind ik ook dat contact leuk (maar de techniek ook nog steeds!). Het werken vanuit enthousiasme is aanstekelijk en het enthousiasmeren van anderen is verslavend.


Ik wil dan ook al mijn werkgevers, klanten en partners bedanken voor de reis die ik heb mogen beleven in de afgelopen jaren en daarbij ook de vele collega’s en externe contacten die me geholpen hebben om te komen waar ik nu ben.

Het was een geweldige reis en  deze is, wat mij betreft, nog verre van voorbij. Ik ben in ieder geval nog lang niet klaar om met een pijp op de veranda te zitten en te mijmeren over het verleden…